KitchenChicken

Oui, c'est vrai! :)

2011-10-13T14:34:00.000+01:00

Конечно ја најдов!!!

2011-09-29T13:51:00.000+01:00

2011-09-13T13:49:00.003+01:00

Moments...

If I were able to live my life again, next time I would try to make more mistakes. I would not try to be so perfect. I would be more relaxed. I would be much more foolish than I have been. In fact, I would take very few things seriously. I would be much less sanitary. I would run more risks. I would take more trips, I would contemplate more sunsets, I would climb more mountains, I would swim more rivers. I would go to more places I have never visited. I would eat more ice cream and fewer beans. I would have more real problems, fewer imaginary ones. I was one of these people who lived prudently and prolifically every moment of his life. Certainly I had moments of great happiness: Don’t let the present slip away. I was one of those who never went anywhere without a thermometer, a hot water bottle, an umbrella, and a parachute. If I could live over again, I would go barefoot, beginning in early spring and would continue so until the end of autumn. I would take more turns on the merry-go-round. I would watch more dawns and play with more children, if I once again had a life ahead of me. But, you see, I am eighty-five and I know that I am dying.

J. L. Borges

Strongly recommend!

2011-08-18T14:43:00.000+01:00

must see

2011-06-28T14:14:00.000+01:00

http://dearphotograph.com/

Носталгија по добро напишани зборови, како што знаеше да пишува Петре

2011-06-23T10:28:00.001+01:00

Средношколска носталгија pt. 2

2011-06-22T16:17:00.000+01:00

Средношколска носталгија pt. 1

2011-06-16T16:10:00.001+01:00

И така, тоа

2011-06-16T13:11:00.002+01:00

Одамна немам напишано ништо овде. Како некој што често пишува, чкртка, твита, коментира, мрчи и мисли, некако се чувствувам загушено во морето наречено "протести". Одненадеж, се фаќам себе си во ситуација во која е битно да се зборува, а јас ќутам и повторно го гледам аутистот во себе. Не сакам да пишувам за протестите, посебно не после тоа што вчера зборев за тоа на испитот по постколонијална теорија.

Одамна немам напишано ништо овде затоа што си ветив себе си дека ќе имам само убави емоции на блогот, дека нема да мрчам (освен ако тоа не е забавно) и дека нема да хејтам. Неколкуте поста што беа негативни ги избришав скоро одма по нивното постирање и не верувам дека некој и ги прочитал. Но, не е дека немам нешто убаво за пишување - постојано се случуваат убави работи, ама ете.

Одамна немам напишано ништо овде затоа што пишувам на друго место, сепак - ако не пишувам, испитите ќе останат неположени, и ако не пишувам, и билбордите ќе останат празни.

Мислам дека најголемата причина зошто одамна немам напишано ништо овде е тоа што се чувствувам преекспонирана сама за себе, премногу отворена, премногу изложена. Се чувствувам како во музеј, како во витрина, како на писта - и што е полошо, сите тие работи сама си ги создавам. Понекогаш, го немам ни минимумот его потребно за да постирам нешто свое.

И иако ова делува сосема контрадикторно и иронично во однос на зборовите што во моментот ги пишувам и планирам да ги постирам, сепак, не знам како да продолжам да пишувам овде. Блогот го имам со години, прилично е интимен, и по карактер, и по број на читатели, и тоа што нема аспирации да се надмине себе си најверојатно резултира токму со ова - моја несигурност.

А може и ми се истрошило пишувалчето?!

Сара Кеј

2011-03-24T15:32:00.004+01:00

Не знам ни каков вовед да напишам за ова - hands down! Онаа Сара Кеј од порано беше моj oмилен лик како мала, а оваа друга Сара Кеј ме потсети зошто сакам да читам и да пишувам.

Leap of faith

2011-03-22T10:21:00.003+01:00

Во последно време повторно размислувам за тоа што е она што некои уметнички дела ги издвојува од другите и како проценуваме дека нешто е уметност, а нешто не е. Со оглед на нашата уметничка средина и она што во Македонија се смета за уметност, долго време сум била прилично збунета и растргната помеѓу различни ставови, истории, прегледи и критики, и многу пати сум се сомневала во сопствената способност за проценка, анализа, па дури и препознавање или чувствување на уметничките дела.

По толку време, ги тргам на страна сите теории за моќ, влијание, дискурс, сите истории на уметноста, дијахрониски и синхрониски пресеци и сите естетички теории, затоа што сепак, она што останува, а најверојатно и пресудува, е личниот допир и чувството што го добиваш или не го добиваш кога доаѓаш во допир со некое дело. Има работи кои едноставно, те менуваат и не си ист откога ќе ги видиш, прочиташ, слушнеш или доживееш...

Последното такво големо нешто кај мене беше допирот со Фрида Кало.

Фрида Кало има еден автопортрет кој подоцна го вклопила во друг контекст или композиција - додала огледало со иста димензија како сликата, врамено во иста рамка како сликата. Тоа било наменето како подарок за некоја нејзина пријателка која се отселила, па идејата на Фрида била да и стојат сликата и огледалото едно до друго за секој пат кога пријателката ќе погледне, да се види во огледалото и да биде веднаш до неа. Така, тие секогаш ќе бидат заедно...

Кога ја видов јас сликата, и се имав приближено од другата страна и отпрво не се погледнав во огледалото. Се поместив за да ја прочитам приказната и случајно се погледнав. Тоа беше неверојатно искуство - исто како што изгледа Фрида на сликата, така изгледав и јас! На исто растојание, иста перспектива, исто светло, и некако се почувствував и како јас да сум насликана, и како Фрида да е жива, до мене. Се смрзнав, и се наежив, и се препотив, и иако ме болеше стомак и имав страшни грчеви, се погледнав во огледалото и никогаш не сум била поубава...

Во тој момент, и секој пат потоа кога се потсетувам на ова искуство го добивам тоа интензивно чувство што прави да знам која е разликата меѓу нештата... Не дека тоа ме прави критичар или теоретичар, но ова искуство ми помогна да препознаам дека празнотијата од такви чувства во Скопје е заради тоа што едноставно, нема толку добри уметници кај нас, или барем нема такви уметници. Или пак, јас се уште не сум ги видела.

Ова не беше случај само со Фрида Кало, сепак. Отсекогаш ми било интригантно прашањето како се влегува во учебниците, историите и каноните за уметност, но дури кога одблиску ги видов Кле, Миро, Пикасо, Шагал, Полок и други, си го добив одговорот... Ова се случи и со Јоко Оно, која отсекогаш ме нервирала (ова е дури understatement), но кога го видов Wish Tree, целосно ме обзема.

Можеби ова доаѓа со апсолвирање токму на сите тие теории и истории што решив да ги тргнам на страна, можеби само со игнорирање на теориите и може да се препознае и почувствува уметноста, онака инстиктивно, сетилно, од стомак... Можеби треба да заборавиме се што сме научиле за да можеме да видиме, да осетиме и да создаваме. Не верувам дека Кортасар кога пишувал имал пред себе учебник за литература или книга од Аристотел, иако тоа стои таму некаде, како дел од индивидуалното или колективното минато и тлее...

Некои работи едноставно знаеш дека се добри, дека се важни и дека имаат што да кажат, покажат или раскажат... се надевам дека еден ден ќе можам и јас да се ставам од другата страна, од страната на оние што ја прескокнале реката и создале, измислиле и претставиле, оние што направиле нешто што допира луѓе...

запчиња

2011-03-22T10:20:00.003+01:00

Гомце

2011-02-11T10:41:00.002+01:00

Знам дека сите го знаат, и не е ништо ново, но сепак. Во ова клипче е синтетизирано она убаво сабота сабајле/недела попладне чувство на мир, спокојство и среќа...

Кој од кој :)

2011-02-04T13:24:00.002+01:00

Tony Porter: A call to men

2010-12-16T10:46:00.000+01:00

Tony Porter: A call to men | Video on TED.com

Наздравје бањање!

2010-12-02T00:06:00.002+01:00

Отсекогаш, моите после бањање ми викале „Наздравје!".

Кога бев мала, не ми беше баш најјасно зошто ми го викаат тоа,

и ме нервираше. Па не сум болна?!

Сега, моите бањања се поинакви, некако се... празни.

Излегувам од купатило и не слушам „Наздравје!"...

И ми фали.

random questions

2010-11-29T17:08:00.002+01:00

Am I losing myself?

Have my ads eaten me?

Is my voice still mine?

Is it me here writing?

Am I me?

us, and us

2010-11-02T03:03:00.001+01:00

... а ова е другата Америка што ми се допаѓа.

us, and them

2010-10-19T22:47:00.001+01:00

Може требаше да почекам и прво да закачам слика со Empire State Building во позадина, но мене оваа Америка баш ми се допаѓа!

Dance, dance!

2010-09-01T10:19:00.002+01:00

OMG OMG!

Овде ги има сите мјузикли/филмови со играње што сум ги сакала како мала и како голема, и кога го изгледав не можев да се соземам! Од Dirty Dancing, па Fame, па West Side Story, па Save the Last Dance, па Strictly Ballroom, па Singing in the Rain... и секако, хитот на татко ми - Седум невести за седум браќа :)

Многу сакам да играм, м-н-о-г-у!

приказна

2010-08-13T10:27:00.003+01:00

Денес сосема случајно налетав на еден блог и се воодушевив. Мајката е поранешна копирајтерка (не дека е тоа нешто битно, ама ете, за мене е) која за неколку минути прави сцена-приказна околу бебето што спие и го сликнува. Можеби делува како малтретирање или злоупотреба, но не верувам дека кое било бебе дало согласност да биде сликано, така што... I wouldn't mind.

http://milasdaydreams.blogspot.com/

Vacation

2010-07-15T15:57:00.000+01:00

Vacation
by Rita Dove

I love the hour before takeoff, that stretch of no time, no home but the gray vinyl seats linked like unfolding paper dolls. Soon we shall be summoned to the gate, soon enough there’ll be the clumsy procedure of row numbers and perforated stubs—but for now I can look at these ragtag nuclear families with their cooing and bickering or the heeled bachelorette trying to ignore a baby’s wail and the baby’s exhausted mother waiting to be called up early while the athlete, one monstrous hand asleep on his duffel bag, listens, perched like a seal trained for the plunge. Even the lone executive who has wandered this far into summer with his lasered itinerary, briefcase knocking his knees—even he has worked for the pleasure of bearing no more than a scrap of himself into this hall. He’ll dine out, she’ll sleep late, they’ll let the sun burn them happy all morning —a little hope, a little whimsy before the loudspeaker blurts and we leap up to become Flight 828, now boarding at Gate 17.

Kissy, kissy

2010-07-13T09:16:00.002+01:00

Да, ок, знам дека сите го знаат ова, ама сепак го постирам зашто сакам да ja имам оваа емоција на блог :)

me, myself and I

2010-07-07T20:22:00.003+01:00

Отсекогаш не учеле дека не треба да бидеме себични, дека треба да им помагаме на другите и да правиме се за нив, а за нас - кога ќе остане време.

Воспитувани сме да мислиме дека е грев ако посветуваме време и внимание на себе, дека секогаш треба да гледаме прво за оние околу нас, и дека ако се цени нечие мислење, тоа секако е она на другите. Колку и да звучи тоа бахтиновски прогресивно, во суштина е сосема обратно, бидејќи на ниво на едукација и воспитување, девизата за несебичност отвора простор за фрустрации, комплекси и синдроми на жртва, и мал милион нервози и неврози. Генерално, според западната мисла егото треба да се потиснува, па затоа и се обојува со негативна конотација. Целта е да ги тргнеме нашите потреби, желби и ситуации на страна, несебично да бидеме тука за другите, и многу јасно, да не очекуваме ништо за возврат. Дури, целиот момент на несебичност во западната култура е и прилично лицемерен, затоа што сепак, јас на англиски е со голема буква и нема глагол без лична именка, и се форсираат алфа доминантни личности, секако, во скриена форма. Сепак, општо прифатениот модел е да се биде послушен на другите и пожртвуван. Да не навлегувам во родови анализи, но ова е модел кој па посебно се форсира кај малите девојчиња, но ај, тоа во друга тема.

Е сега, можеби генерализирам, ама од се што имам прочитано од и за источната филозофско-религиозно-уметнички корпус, себичноста е само едноставна грижа за себе. Сите го знаеме она - кој ќе се грижи за тебе ако не самиот ти?, но дури и една таква донекаде субверзивна мисла во вакви рамки е потисната од доминантната несебичност. Таму некаде источно од нас е малку поинаку, се смета дека основа на се е грижата за себе, не во смисла на себеразмазување, туку на себенегување, на посветеност на она што ни се случува и на себеосвестување. И нема ништо лошо во тоа да се грижиме за себе и да го правиме она што сметаме дека е најдобро за нас, колку и во моментот да е спротивно на нечии интереси, желби и барања. Можеби тоа некогаш ќе изгледа како повреда на луѓето, но всушност низ грижата за себе и љубовта кон себе ние и можеме да се грижиме за другите и да ги сакаме другите. Сето тоа сепак има прилично несебичен исход, но искрен и освестен.

И да завршам онака патетично-драматично-бахтиновски, колку што е патот кон себе низ другите, исто толку и патот кон другите е низ себе...

телефон

2010-06-23T13:09:00.003+01:00

Не ми се свиѓа кога луѓе се јавуваат на телефон и муабетот им вклучува долги периоди на ќутење. Па демек ќе кажат нешто, па си дишат, си гледаат телевизија, и слично, а јас седам и "слушам". Еј, Сашка, што правиш. И тишина. Не дека мора едно по друго да се збори и да нема празен простор, ама ете така, ме нервира кога ми ќутат.

Да. Уште еден од оние денови.

2010-06-01T13:21:00.000+01:00

Тајната на жената

2010-05-18T11:13:00.004+01:00

Во последно време не ми е многу интересна родова анализа, и секој пат кога ќе ја видам рекламата на Маги супа се воздржувам од вербална дијареја, но снимката од една конференција што ја видов вчера беше навистина премногу.

Не фатив се од почеток, ама колку што разбрав, темата беше нешто од типот - жени, теологија, религиозни претстави на жени и слично. Слушав една калуѓерка која збореше толку тивко што не разбрав ништо (note to self: провери си го слухот), и после почна да збори Елизабета Димитрова, која претходно не ја знаев, pardon my ignorance. Почна да анализира неколку цркви како примери за византолошки концепти за жената во однос на тоа како е претставена во црквите, и во однос на тоа каков третман имала на литургиите, и последователно на тоа, каков статус имала во општеството. Се тоа беше многу интересно, зашто заклучокот беше дека со текот на времето, жената почнала да го менува својот статус и да биде претставувана заедно со машките фигури во црквите од подоцнежните периоди, и да и се овозможува повисок социјален и теолошки статус, па станувала свештеничка, па не седела позади во црквата, и така натаму. Се на се, анализата беше супер.

И на крајот од една ваква кратка, но прилично ударна и стегната анализа, Елизабета Димитрова се огради од своите сопствени заклучоци! Таа истакна дека не сака да биде погрешно разбрана, дека таа не е феминистка или нешто слично (?!) и дека воопшто не сака да застане на страна на феминистките и да ги брани нивните ставови. Сето тоа звучеше како да се извинува што донела таков срамен феминистички заклучок и како да за неа тоа е нешто од што треба да се оддалечи и заштити. Како да на феминизмот не му е место во науката и научната анализа, и како да нејзините "феминистички" заклучоци може да ја намалат неа како професорка, научник, доктор на науки, итн.

Па уште ли треба да се плашиме од етикетата феминистка?

Зарем некој ќе не нападне или нема да не сфати сериозно?

Кога веќе еднаш ќе ја надминеме таа маалска срамота?

По таквото разочарување, следеше изјавата на Светата Маченичка Валентина Божиновска, која не може, а да не зборува глупости. Да, знам дека тоа е тежок збор, но после тоа што го кажа на оваа конференција само си го зацврстив мислењето. Збореше толку неповрзани и бесмислени работи што не знам како да ги запаметам за да ги напишам. Единственото што ми текнува е нејзиниот заклучок за некоја неолитска фигура на свештеничка најдена во гевгелиско, која е закопана со многу накит. Е сега, тезата на Преподобната за Сите Религии беше дека таа не е закопана со толку многу накит заради тоа што доаѓа од богато семејство, туку затоа што таа ги поврзувала луѓето. Е како тоа, бе? WTF? Знам дека не сум археолог, ниту историчар на уметност, но каква врска има количината на накит со смирувањето и поврзувањето на луѓето? Ако некој знае да ми објасни - се повлекувам, нема проблем.

Се на се, муабетот ми беше дека - не можам да поверувам каде и како се дистрибуира моќта во Македонија, на кои луѓе им се дава можност да креираат дискурс и јавно мислење (сепак, Валентина Божиновска е на hard core позиција и луѓе ја сфаќаат сериозно, а Елизабета Димитрова е професорка на факултет). Од друга страна пак, кога веќе на некои луѓе им е дадена моќ, која пак е нивната одговорност? Не може туку така да излезеш на некој сериозен настан како што е конференција и да зборуваш без точно дефинирани ставови, совладана теорија и научна одговорност.

Како и да е, најверојатно сепак треба да помине време за да се апсолвираат некои тези, идеи и теории, да се надминат авторепресивните патријархални механизми од страна на самите "жени" и конечно да може да градиме некаква нова теориска мисла, или да почнеме да живееме некоја нова пракса. Не е срам да си феминистка, напротив!

пс

рекламата за Маги супа ме п-о-л-у-д-у-в-а! Секоја жена имала тајна, my ass! Па уште и Маги била тајната... А бе ајде бегај таму, до кога со вакви есенцијализации и мистификации...

30

2010-05-13T10:33:00.003+01:00

30 работи што не ги сакам:

месо
чорапи во сандали
мајмуни
шкртање со пенкало по насловни страници
превиткување страни од книги
портокалова боја
ориз
храна во лавабо
ждригање
силиконски прерамки
водка
тесто од торта
потпишување сопствено име насекаде
луѓе што не гледаат во очи додека зборат
вертикални линии
физика
лук
кафеава боја
снег
промаја
долги нокти
лигавење
кога некој ми прави притисок
италијански јазик
директност
француски маникир на стапала
благи парфеми
зима
да пијам ладна вода
кафе со шеќер

30

2010-05-12T11:49:00.002+01:00

30 работи што ги сакам:

море
мачки
плава боја
дрвени моливи
дрвени подови
праски на кои им се двои семката
дремење под сенка
играње
брези
кифли какви што ги прави мајка ми
авиони
патлиџани
мирис на гранчиња и ѕвезди од патлиџани
сандали
сонце
пливање
книги и хартии
мармалад од кајсии
заспани улични кучиња
киндер јајца
жолти ружички
пенкала
блогови за дизајн
пишување
хеклани работи
француски јазик
лак за нокти
пиперки
чипка
дрвени закачалки

Cats in HD = медитација

2010-04-30T16:04:00.001+01:00

што научив на факултет

2010-04-27T14:43:00.002+01:00

Ете, it's a sign!

Под прозор помина едно девојче со две кеси од Манго, а јас пред малку го гледав сајтот! Значи - мора да си купам нешто!

Чудно како мојот мозок наоѓа начин да најде логика во се, или оправдување за се. Ама пак, колку што научив на факултет, тоа реално се вика суеверие/магија. Ај добро, не одам во Манго. Oh well.

Task

2010-04-17T18:26:00.002+01:00

Бидејќи од денес сум на нутриционистичка диета, решив да го направам симболичен денот и да почнам и со една малку поинаква диета.

А со оглед на тоа дека за тоа пишувам на блог, не знам баш како ми оди, ама викендов веќе не отворам ФБ.

Wow!

2010-04-16T16:04:00.002+01:00

Dobar dan, nešto bi trebala.
Ja sam djevojka od dvadeset i previše
i stvarno ne tražim suviše...

Име

2010-04-16T11:48:00.004+01:00

Точно еден месец не сум напишала ништо тука.

Но на работа редовно везам и сценарија, и принтови, и имиња, и слогани, и настани, и што се не. Дури напишав и радио реклама за Holy Ghost!... Се плашам дека пишувалчето ми се истрошило, дека целата моја вештина за пишување сум ја дала на реклами и дека никогаш нема да напишам роман.

Деновиве пак го читам Шлинк, и се прашувам дали може требаше да завршам право или медицина за да бидам писател, зашто писател со ОКК диплома во џеб - тешко. И познавајќи се себе си, добро знам дека ако некогаш станам писател, нема да бидам дисциплинирана за да пишувам секој ден по 10 страници и нема да направам 20 неуспешни книги со испрана поезија и патетични раскази додека да се удене нешто, туку ќе бидам од оние писатели кои не прават ништо поврзано со пишување, и одеднаш пукнуваат и пишуваат една или две книги, и толку. Сега за сега, знам како ќе ми се вика романот, иако не знам што е приказната. Гравитација. Ете така ќе се вика. А познавајќи се себе си, гарант се урочувам со тоа што го кажувам името вака јавно, ама ете, добро е кога концептот има макар некаква формулација, со сите ризици на занаетот под рака.

Може сепак подобро да отворам спа центар.

Must see

2010-03-18T14:15:00.001+01:00

Е ова греота е да не се сподели! :)

Еден од најубавите домови кога било...

немам зборови!

2010-03-16T13:28:00.002+01:00

Сакам летооооооооо!

2010-03-02T15:42:00.002+01:00

Во секоја Летно рекреативна програма на МТВ имаше по еден филм дневно, и јас секој ден се пореметував кога ќе ја дадеа сивата шшица со ИГРАН ФИЛМ на неа, седев со наместено видео, празна касета внатре и прст на копче во случај да го даваат Кришо! Ако не беше Кришо, бев целосно разочарана и си се тешев дека ај, утре гарант ќе го даваат, а па кога беше!!! Тоа беа радости, скокања, играња... И денес го имам истото чувство во стомакот кога го гледам почетокот на филмот :)

Лето, море, Ст. Тропе, француски јазик, 60ти години, песници, убави дечки и девојки, јахти... magnifique!

Friendships and friendboats

2010-02-25T15:32:00.004+01:00

Кога пред некоја година дознав дека Гвинет Палтроу почнува со Goop, никаде немаше информации за тоа што точно ќе има во него. Од биковска љубопитност, нормално, се ставив на листа и баш се изненадив што се пишува и раскажува.

Е сега, да - Гвинет е lame, посебно после говорот на Оскар, и не дека ми се свиѓа многу многу самата таа, ама овој newsletter и е баш ок. Ми се свиѓаат и темите, и начинот на кој пишува, и пристапот кога вика повеќе луѓе да зборат за една тема.

Посебно беше ок последната тема, за пријателствата, и што е тоа што некој го прави пријател или не. Искрено, ме мрзи да прераскажувам што вика таа, и што викаат психијатрите и свештениците што ги викнала, па затоа еве го линкот, читајте. Јас само сакам да споделам нешто убаво :)

Dalai Lama рекол:

2010-02-14T14:13:00.002+01:00

We have bigger houses but smaller families;

More conveniences, but less time;

We have more degrees, but less sense;

More knowledge, but less judgment;

More experts, but more problems;

More medicines, but less healthiness;

We've been all the way to the moon and back,

but have trouble crossing the street to meet the new neighbour.

We build more computers to hold more information to produce more copies than ever but have less communication.

We have become long on quantity, but short on quality.

These are times of fast foods but slow digestion;

Tall men but short character;

Steep profits but shallow relationships.

It's a time when there is much in the window, but nothing in the room.

Во време кога размислувам за завеси, убаво е да те сецне вакво нешто...

desperately seeking... myself

2010-02-12T13:33:00.003+01:00

Од време на време добивам порив да изнапишам многу работи овде вака, за жал мотивирана од разно-разни негативни контексти (настани, луѓе, работа, чуда...), но ете, се воздржувам, со неколку исклучоци кои навремено беа решени.

Еднаш, имав еден испад (читај: вербална дијареја) мотивиран од одредени бивши колешки, па излезе еден голем пост кој само дремеше како некаков чир на блогот.

Друг пат изнапишав еден носталгично-меланхоличен пост, во потрага по моето загубено време, и тој па дремеше како некаков глуп облак на блогот.

Се разбира, и двата текста останаа само ден-два, ги избришав скроз.

Кога пред неколку години го почнав блогот, единствениот концепт што го имав беше да нема концепт, и да биде некаков мој интимен дневник, но само на позитивните мисли, емоции, настани и сл. Знам дека кога би отстапила од тоа би била и поинтересна, позабавна, почитана, покоментирана и популарна можеби, ама мене тоа баш и не ми значи.

Блогот не е мојот фронт.

И затоа токму денес, ден на една многу голема нервоза/невроза, одлучувам да не пишувам ништо за тоа и да си ја зацврстам старата одлука. Малку ми е тешко да си кажам think pink, ама понекогаш е добро да си направиш мини ментална автолоботомија за да се зачуваш себе си...

пс

најверојатно и овој пост наскоро ќе биде избришан

:*

2010-02-09T13:32:00.002+01:00

Da-dum, da-da-da-da-da-da-da
Da-dum, da-dum
Da-da-da-da-da-da-da-da
Da-dum, Da-dum
Da-da-da-da-da-da-da-da
Why haven't I told you

Oh, baby, I've told every little star
Just how sweet I think you are
Why haven't I, I told you

Da-dum, da-da-da-da-da-da-da

I've told ripples in a brook
Made my heart an open book
Why haven't I, I told you

Friends ask me "am I in love"
I always answer "yes"
Might as well confess
If the answers yes

Maybe, you may love me too
Oh, my darling, if you do
Why haven't you told me

Da-dum, da-da-da-da-da-da-da
Da-dum, da-dum
Da-da-da-da-da-da-da-da

Friends ask me "am I in love"
I always answer "yes"
Might as well confess
If the answer's yes

Maybe, you may love me too
Oh, my darling, if you do
Why haven't you told me?

Da-dum, da-da-da-da-da-da-da
Da-dum, da-dum
Da-da-da-da-da-da-da-da
Da-dum, da-dum
Da-da-da-da-da-da-da-da
Da-dum, da-dum

Линк

2010-01-26T17:07:00.002+01:00

Го обожавам сајтов!

Типот оди кај разни луѓе по дома, од типот на Бегбеде, Џулија Роитфелд, некои стилисти, готвачи и сл, и им прави интервју и ги слика. Не го гледам редовно, туку чекам да поминат 2-3 месеци, да се потсоберат постови/галерии, и после уживам и пливам во лигите што ми течат :)

Конечноооо!

2010-01-21T13:50:00.001+01:00

Еден кредит down, уште еден to go!!! :)))

Стопанска Банка - доста беше! You suck!

I miss you, Discovery Channel...

2010-01-18T13:40:00.000+01:00

пиши-бриши

2010-01-08T17:01:00.002+01:00

Ете, се распишував! Браво за мене!

Деновиве го читав Евангелието по Јуда и баш си мислев колку добро ќе ми дојдеше додека студирав... Немаше само Јов да биде проблематичен и провокативен и некако многу поинтересни ќе беа муабетите со Маја... Размислувам дали треба да станам професорка по историја на религии во основно школо, кога веќе не можам да станам професорка по :)

пс

заклучив дека без да приметам, Твитер, ФБ и рекламите ми го смениле стилот на пишување. Мора да се испробам во подолга форма. Си најавувам себе си расказ :)

Нова Година во Футура

2010-01-08T12:41:00.003+01:00

Don't tempt me, I'm gonna jump! Jump!!!

:)))))

Дом

2010-01-08T12:05:00.002+01:00

После месец дена, конечно се враќам на пишувањето. Како вечна сонувачка, си ја почнувам оваа блог-година со еден стан во Канада кој личи како да е во Шведска, и изгледа како нешто во што баш би сакала да живеам. Растргната помеѓу фантазијата за сонце, прозорци и цвеќиња и реалноста на брифовите, мејловите и компјутерот пред кој седам, размислувам кој/што сум. Дали сум некој кој презема и прави, или некој кој седи и следи... Или некој помеѓу, некој необоен/а... Не чувствувам потреба строго да се дефинирам и да си зададам граници, но понекогаш ете, сакам да знам.

Ме пука некоја анкзиозност која не престанува.

Се надевам дека е од кафето. Или од работата.

Сакам ваква навлака за пасош, like immediately!

2009-12-01T15:19:00.003+01:00

cat herders

2009-11-17T13:34:00.000+01:00

... а на ова се смеам како нездрава! :)))

Плачипичка

2009-11-11T13:11:00.002+01:00

Сто пати ја имам гледано, и секој пат се наежувам...

Јазик

2009-11-11T12:34:00.004+01:00

Ретки се моментите кога мислам дека нешто убаво може да се напише и на македонски. Нашиот јазик е тврд, груб, неинтересен, сите зборови се долги и комплицирани, не звучат убаво и ги нема доволно.

И секојпат кога ќе го препрочитам Петре, се побивам сама себе си, сфаќајќи дека до човекот е, а не до јазикот. До чувството е, а не до зборовите. До мене е, а не до што било друго...

Трето писмо

Беше тоа еден ден што траеше цела година.

A беше тоа кога помислував

дека твојата коса низ туѓи прсти

истекува ко млаз вода или ко сува пченица,

па јас останував сам и сите остануваа сами

и возовите добиваа нови и незнајни брзини

и веќе никаде не можеа да запрат;

и тревите почнуваа да ветреат во лажна прељуба

и сите ветрени коли носеа од моите боли.

A беше тоа кога помислував

дека полната светлина од твојата уста

капе и ce меша во туѓа пладнина,

па гаснеше варта во моите очни витли

и шумите слегуваа во длабоки подземја

и небесата догоруваа и реките потекуваа нагоре

и животните ме гледаа како пријател што го губат

и cè што беше мое живееше без мене.

A беше тоа кога помислував

дека веќе не можам да мислам без тебе,

па почнував да личам на сите мои предци,

на сите мои предци, a најмногу на себеси.

My So-Called Life

2009-10-28T15:03:00.003+01:00

Не знам од каде оваа средношколска носталгија, ама како да ми недостига неизвесноста од животот пред себе за разлика од полуреализираноста на сегашноста :), милионите отворени опции, вратите кои нема да се отворат и меланхоличното секојдневие...

Ми текна на My So-called Life и убаво ми дојде.

Ја обожавав Анџела Чејс!!! Ја чекав секоја недела во 12:00 на МТВ, со наместено видео и касета, со прст на копче за да почнам да ја снимам во истата секунда во која ќе почне зашто ако задоцнам и не ја снимам и шпицата, нешто страшно ќе се случи... Анџела Чејс ми беше role model за коса, изглед, облека, став...

Денес случајно го најдов текстот на писмото што Брајан и го напиша на Анџела во име на Џордан Каталано, и по толку години, се уште ми се свиѓа:

Dear Angela,

I know in the past I've caused you pain and I'm sorry. And I'll always be sorry 'till the day I die. And I hate this pen I'm holding because I should be holding you. I hate this paper under my hand because it isn't you. I even hate this letter because it's not the whole truth. Because the whole truth is so much more than a letter can even say. If you want to hate me, go ahead. If you want to burn this letter, do it. You could burn the whole world down; you could tell me to go to hell. I'd go, if you wanted me to. And I'd send you a letter from there.

Sincerely,

Jordan Catalano

Note to self: најди ги сите епизоди на MSCL!

Sunday morning

2009-10-08T10:00:00.004+01:00

Под влијание на последните зраци на сонцето ова лето, грешка - есен, би сакала секое утро да ми биде вакво... еве, ако не сите, барем неделните утра...

... или вака...

... и иако знам дека песната е напишана со сосем поинакво значење од тоа што мене ми значи, сепак ми оди со сликите...

мммммммм!

2009-09-24T12:55:00.000+01:00

Е значи многу го сакам и Мајкл Бубле, и песната! :)

...

2009-09-22T10:42:00.000+01:00

слонче мило!!!

2009-09-07T14:22:00.000+01:00

Trying to:

2009-08-31T11:14:00.000+01:00

together

2009-07-30T12:12:00.000+01:00

Фасцинирана сум од филмот!!!

2009-07-23T13:58:00.000+01:00

нејќе секој да се бања...

2009-07-22T14:08:00.001+01:00

Еден ден во животот на...

2009-07-09T10:08:00.001+01:00

note to self:

2009-07-04T12:34:00.000+01:00

http://zenhabits.net/2009/07/how-to-stop-acting-like-such-a-big-baby/

девојчиња, учете компјутери - ќе ви се најде!

2009-07-02T12:02:00.002+01:00

Се изнагледав владини реклами за се и сешто.

Последната што ја видов беше за тоа дека е неопходно да се знае работа на компјутери. За да се покаже тоа, рекламата е направена со исечоци од огласи во весник, со тоа што заокружено или потцртано е тоа дека во поголемиот дел од огласите се бара "познавање на компјутери".

Е сега, на страна тоа.
Забележав дека поголемиот дел од издвоените "огласи" имаат содржина од типот: се бара жена за работа во канцеларија..., се бара девојче за работа во кафич..., и слично. Ако во владина реклама тој оглас е земен за легитимен во своето барање на познавање компјутери, тогаш е легитимен и во своето барање за жена, односно девојче, односно девојка, односно каква било родова назнака!

Не ми е јасно од кога тоа владата го оправдува, легитимира, па дури и го стимулира ваквото комуницирање во јавните медиуми? Од кога тоа стана прифатливо и отворено да се бараат вработени според родова припадност? Посебно што таа реклама некој седнал и ја работел за да изгледа како цитат на автентичен оглас, односно не е вистински исечок од огласник, туку некој го осмислил и го напишал текстот како таков. Во тој контекст, не знам што е пострашно - дали можноста во тек на работа на кампања никој (читај: владата) тоа да не го види, или можноста да е видено, ама не е регистрирано како грешка, проблем или небулоза...
Со оглед на нивото на голема инволвираност на владата во рекламите што ги прави, мене ме интересира нејзината одговорност во однос на промовирањето родова дискриминација дури и во ваквиот дискурс. Уа!

out of time

2009-07-01T10:50:00.002+01:00

Понекогаш, имаш толку многу да кажеш, но никако да почнеш... Понекогаш, имаш водопад од зборови, но некаде е затнат и не може да истече... Понекогаш, подобро е да оставиш другите да зборуваат место тебе...

Wheres the love song to set us free
Too many people down, everything turning the wrong way round

And I dont know what love will be
But if we stop dreaming now, lord know well never clear the clouds

And youve been so busy lately
That you havent found the time
To open up your mind
And watch the world spinning gently out of time

Feel the sunshine on your face
Its in a computer now
Gone are the future way out in space

And youve been so busy lately
That you havent found the time
To open up your mind
And watch the world spinning gently out of time

Tell me Im not dreaming
But are we out of time
(were) out of time (x4)

:)

2009-06-24T15:46:00.001+01:00

Ова баш би ми се нашло...

2009-06-22T15:05:00.000+01:00

the worst job ever

2009-06-15T12:20:00.000+01:00

The Worst Job Ever - Watch more Funny Videos

поглед од високо

2009-06-04T13:32:00.000+01:00

драфт

2009-05-28T12:42:00.002+01:00

Колку книгите што ги читаме и сакаме се знак за нас самите?
Како моите омилени писатели ме дефинираат мене?
Што кажува за мене Вирџинија Вулф, Аманити или Кортасар?

Оваа дилема е далеку од она што е уметничка вредност, а што бестселер, дури и кога се поклопуваат, далеку од избор и право на личен вкус... Дилемата ми е во однос на тоа како одредени луѓе гравитираат кон одредени типови текстови, и што е тоа што ги влече?

Како кога ќе се изненадиш од музичкиот избор на некој што мислиш дека сека сака едно, а всушност сака шесто, или како кога на некој (не) му се допаѓа некој филм, па дури и облека... Најлесно е да се сведе се на сензибилитет и да се прифати дека ете, некој сака едно, а некој друго, но сепак, личниот избор е на ниво на знак и пренесува одредена порака за оној кој направил таков избор...

Ме мрзи да го развивам ова повеќе, сега за сега, нека стои како драфт.

:)

2009-05-20T11:36:00.000+01:00

гремлин

2009-05-18T09:50:00.000+01:00

Патетично-непатетично, ми се допаѓа...

2009-05-17T20:50:00.001+01:00

Note to self:

As we grow up, we learn that even the one person that wasn't supposed to ever let you down probably will.
You will have your heart broken probably more than once and it's harder every time. You'll break hearts too, so remember how it felt when yours was broken.
You'll fight with your best friend.
You'll blame a new love for things an old one did.
You'll cry because time is passing too fast, and you'll eventually lose someone you love.
So take too many pictures, laugh too much, and love like you've never been hurt because every sixty seconds you spend upset is a minute of happiness you'll never get back.
Don't be afraid that your life will end, be afraid that it will never begin!

daydreaming

2009-05-09T10:17:00.000+01:00

на/двор

2009-05-09T10:05:00.003+01:00

Имам среќа работата да ми е опкружена со убави куќи со уште поубави дворчиња. Каде и да свртиш има некое убаво катче во кое едноставно знаеш дека луѓето си седат и си уживаат...

По оваа улица има две куќи што се натпреваруваат кој ќе си го среди поубаво дворот, иако и двата двора се многу мали... По улицата лево, па третата куќа од лево, има двор полн со преубави цвеќиња. Во дворот до неа пред некое време видов едно бапче што си го грееше грбот на сонце. Куќата карши имаше цел двор преполн со кокичиња, како бел тепих. А во дворот што го гледам од прозор секој ден забележав дека црешата созреа за само еден ден. Сабајлето беше обична, во 5 попладне стана полна со цветови.

И така, седејќи во канцеларија, сонувам за малку поинакви саботни утра...

Чекајќи го сонцето

2009-05-04T16:13:00.000+01:00

Хаус - Шмаус

2009-04-28T16:19:00.004+01:00

Веќе не гледам Хаус.

Никогаш не си префрлувам телевизиски симптоми на себе, не сум хипохондрик и не се измачувам (премногу) со тоа што ми е, како ми е, ама ова вчера беше Хаос, не Хаус.

Имаше една епизода во која едно девојче влегло предвреме во пубертет и тоа беше третирано како главен симптом за да откријат дека татко и земал хормони кои му испарувале од кожата, заради што и се случило сето тоа и кај неа, и кај брат и. И се е тоа ок да не мораше да поминат низ структурата од првични сто лажни дијагнози - од хормонални пореметувања, преку цисти и тумори па се до не знам што, само за да задржи серијата гледаност и сценаристите што подраматично да поентираат, без да се посвети внимание на последиците од "возењето" на гледачите.

Е сега, единствен случај кога јас сум имала хипохондрични моменти беше кога ја читав Волшебниот Рид и кога "реално" почнав да ги чувствувам опишаните симптоми. Ама вчера, кога гледав Хаус, почна толку многу да ме фаќа паника заради мојот ран пубертет и можноста да ми утнале некоја дијагноза на времето, што полудев.

Разбирам дека продуцентите и сценаристите сакаат да склопат фина приказна на која гледачот ќе се навлече, тоа е и поентата, но мислам дека масовната појава на медицинско-дијагностички програми спакувани како ТВ серии има и друга позадина. Можеби сум параноична, но мислам дека ваквите содржини само придонесуваат за создавање општа паника кај луѓето, несигурност во себе и страв. Со драматичната, експлицитна и брутална интонација која честопати има и CNN дискурс, со овие серии се потенцира краткотрајноста, произволноста и ранливоста на човековиот живот и неговата зависност од современата медицина и технологија.
Да не ти се верува, серија што конструира болести!

Не патувајте во Африка, има страшни вируси.
Немајте секс во тројка, ќе закачите инфекции.
Не излегувајте од дома, има вирус кој се пренесува по воздушен пат.
Не правете ништо, туку само гледајте телевизија која дезинформира.

Ми се допаѓа Хаус како серија, но забележав дека откако ја гледам почнав да сурфам за симптоми од лупус, хеморагична треска, атеросклероза, што не... Пред некое време се појави текст од некој лекар кој ја анализирал секоја епизода од Хаус и констатирал дека најголем дел од дијагнозите и симптомите не држат вода. Кај ме прават параноична и хипохондрична, па барем да беше сето тоа точно!

И и покрај се, вчера во рок од 45 минути полудев. Мислев дека нашите вешти лекари утнале нешто кај мене, мора да има нешто затоа што си знае Хаус: само заради тоа што нешто не се гледа на снимка, не значи и дека не постои!

А реално, знам дека сум сосема здрава и дека ништо не ми фали. И исто како што кога со CNN се чувствувам како да има општа светска војна, така и со Хаус се чувствувам како како да готово, сите ќе испоцркаме, и тоа од имагинарен вирус.
И веќе не гледам Хаус.

Скокоткалче

2009-04-24T12:08:00.001+01:00

2009-04-09T12:28:00.003+01:00

Едното е предупредување што Фредерик Бегбеде го има дома за неговата мачка, а другото е дел од некоја негова полица. Остатокот од неговиот дом е овде, и многу ми се допаѓа. И љубоморам на онаа од Теа Модерна што му отиде на гости да го интервјуира...

me in miami

2009-04-02T10:04:00.000+01:00

fitness first! :)

2009-03-26T15:09:00.000+01:00

...

2009-03-26T11:07:00.000+01:00

Креативно пишување

2009-03-11T16:36:00.000+01:00

Улица

2009-03-11T13:06:00.005+01:00

Како што кажа Марија С, сите носиме црно во Скопје.

На кратко кажано, сакам кога ќе видам убаво облечени луѓе на улица, колку и да реперот за убава облека ми е субјективен. Воопшто не се работи за "дотерување", скапа облека, бои, модели, чуда, туку за опуштеност и игривост во ставот и пристапот... На пример, кога гледам фотки од луѓе во други градови, има луѓе кои им се гледа тоа, едноставно знаеш дека се забавуваат, знаеш дека се опуштени и уживаат... За разлика од тоа, во Скопје на улица гледам луѓе за кои се некако знаеш дека се напорни, неинтересни, се замараат и себе си и другите со глупости, едноставно шират не толку негативна, колку досадна енергија. Знам дека е тесноградо и ограничено и наивно да се проценуваат луѓето според облеката што ја носат, и не сакам да го правам тоа. Едноставно, би сакала да живеам во град во кој луѓето си играат, се забавуваат, се препуштаат на убави нешта, почнувајќи од облеката па навнатре - игривост, спонтаност и незамарање (не ми текнува на поубав збор)... Ете, тоа.

Колку убав текст...

2009-03-11T13:06:00.001+01:00

Happy

2009-02-11T17:03:00.000+01:00

Топ 5 мириси

2009-02-11T16:59:00.003+01:00

По случаен редослед:

1. трева, кога е свежо косена
2. бензин
3. кафе, првите 10 минути откако е измелено
4. Gucci Envy
5. патлиџан, на местото кај што се спојува со гранката

bonjour

2009-01-28T16:59:00.004+01:00

А што друго би правела во еден ваков тмурен, мрзлив ден освен да ги живеам моите имагинарни саботни утра овде... Да, изгледа и далечно, и нереално, и скроз блесаво, но колку би ми бил досаден животот кога би го сакала само она што е достижно... А зошто па сето ова да не биде мое еден ден...

Сложни калуѓери и во петок мрсат!

2009-01-09T10:50:00.002+01:00

Нешто што недостига

2008-12-12T11:25:00.003+01:00

Деновиве размислувам за тоа колку е добро да имаш брат и/ли сестра, посебно кога немаш. Јас никогаш не сум имала, и отсекогаш сум чувствувала некоја неописива празнина.

Не е тоа страв од осаменост, ниту пак потреба за инстант друштво, туку некоја чудна, специфична потреба да имам некој што е пораснат во исти услови како мене, некој што е како мене, ама не е како мене, некој што ме знае и познава објективно и на исто ниво, без да раскажувам која сум и каква сум, некој што ќе ме нервира и што нема да се труди да остави не знам каков впечаток, некој што ќе ми биде сојузник, со кој имам ќе имам некакво сродство поблиско од она со братучеди... Можеби идеализирам, можеби не знам што зборам, ама сепак...

Иако имало моменти во кои сум си викала супер што немам ни брат, ни сестра, сепак, at the end of the day, ми недостига нешто недофатно, нешто што не го ни познавам... Не дека сега тоа толку ме прогонува и ме мачи, навикната сум одамна, ама ете, би сакала и такво пријателство/роднинство, и блазе си им на оние што имаат.

И уште е почудно тоа што знам дека никогаш и нема да имам брат и/ли сестра, дека не можам ништо да сменам, и максимум што можам е да имам повеќе од едно дете за тоа да не се почувствува така.

На ова ме поттикна постот на Dooce, која е бремена и многу убаво го има опишано она што го мислам:

Mostly, I am excited that this baby will have you as an older sister, and not just because you will both need someone to call to complain about the fact that your parents are nuts. Sure, there will be times when you'll both try to kill each other either through physical brutality or embarrassment, but I know that at some point this baby is going to look up to you and think you are the coolest thing that ever walked on the planet. And while there is no way to predict the lasting dynamic of a relationship between siblings, I can only hope that you will have with this one what I have with my own, a bond so strong that it doesn't even matter that we have nothing but our parents in common. They are lifelines, people who were there, who were witnesses to everything that made me who I am, and I am the same for them in return. Is the relationship perfect? No, but we all know that we would sacrifice anything for each other, and one of the many reasons we decided to have another child was to give you the possibility of that friendship.

Уште малку па Нова година...

2008-12-09T13:10:00.001+01:00

(не)време

2008-12-05T15:09:00.002+01:00

Отсекогаш сум мразела ладно време и сум фантазирала да живеам на место кај што има вечна пролет или вечно лето. Сакам зимска облека, сакам layering и капутчиња со чизмички, ама ако можe, одма ги менувам за купачи и апостолки :)

И иако некако физички тешко го поднесувам времето надвор и неговата променливост (метеоропатија, де), ми се допаѓа тоа што денес е петти декември, а јас штотуку видов едно дете надвор со кратки ракави.

мисли и мислички

2008-11-13T13:59:00.002+01:00

Растргната помеѓу потребата да го искажам својот став и потребата да заработам наречена If you can't beat them - join them, во последно време интензивно размислувам за тоа како може да придонесам за мир во светот, колку и lame да звучи тоа. Досега, ми текна само дека тоа го можам преку некаков вид саботирање на самата себе си, во смисла - by day, работам нешто, додека by night, правам герила која него го критикува.

Во недостаток на поддршка, средства, начин, а пред се моја храброст и одлучност, им се воодушевувам на оние кои успеале да направат нешто што реално има смисла и значење и нешто што се обидува да го прави светот подобар, наместо обратното...

Инспирирана од http://www.oktavillagetravel.com/index.htm, супер идеја зад која се уште не знам кој стои, постирам и видео на Gnarls Barkley. Освен тоа што само по себе ми се надоврзува на муабетот, ме потсетува и на нешто друго, односно на еден друг проект на Brian Burton - Danger Mouse од Gnarls Barkley.

Заедно со Banksy, пред некое време типот направил лажни цд-а од Парис Хилтон во кои интервенирале и во музиката, и на оригиналните фотографии - на пример, ако во оригиналот Парис Хилтон чекори и позира пред група папараци, во ова чекори и позира пред група бездомници, и многу други такви примери. Направени во само 500 примероци, квази цд-та биле скришно подметнати помеѓу вистинските и луѓето што ги купиле немале поим што е и како е, а сега веќе не може да се најдат ни за лек...

Се надевам дека еден топол сончев ден, можеби дури и овој денеска, ќе смислам како ќе го направам светот поубав и како Сандра Булок ќе кажам "... and world peace!"

Moooooo...

2008-10-27T16:01:00.000+01:00

ts eliot

2008-10-14T12:59:00.000+01:00

Понекогаш, убаво е кога не правиш ништо...

Подарок

2008-10-11T16:47:00.000+01:00

Обожавам да давам убаво спакувани подароци... Едвај чекам да бидат отворени...

stressed

2008-10-06T11:08:00.002+01:00

http://www.peta2.com/feat/hug/

2008-09-26T11:33:00.001+01:00

Секој последен петок од септември е Hug a Vegetarian Day :)

Раскажувачот

2008-09-15T09:23:00.002+01:00

Судоку

2008-09-04T15:10:00.001+01:00

Урбани градини

2008-09-04T14:51:00.001+01:00

Серија фотки од Париз...
Фаворит ми е 14...