Нова Година во Футура

Don't tempt me, I'm gonna jump! Jump!!!

:)))))

Дом

После месец дена, конечно се враќам на пишувањето. Како вечна сонувачка, си ја почнувам оваа блог-година со еден стан во Канада кој личи како да е во Шведска, и изгледа како нешто во што баш би сакала да живеам. Растргната помеѓу фантазијата за сонце, прозорци и цвеќиња и реалноста на брифовите, мејловите и компјутерот пред кој седам, размислувам кој/што сум. Дали сум некој кој презема и прави, или некој кој седи и следи... Или некој помеѓу, некој необоен/а... Не чувствувам потреба строго да се дефинирам и да си зададам граници, но понекогаш ете, сакам да знам.

Ме пука некоја анкзиозност која не престанува.

Се надевам дека е од кафето. Или од работата.

Сакам ваква навлака за пасош, like immediately!

cat herders

... а на ова се смеам како нездрава! :)))

Плачипичка

Сто пати ја имам гледано, и секој пат се наежувам...

Јазик

Ретки се моментите кога мислам дека нешто убаво може да се напише и на македонски. Нашиот јазик е тврд, груб, неинтересен, сите зборови се долги и комплицирани, не звучат убаво и ги нема доволно.

И секојпат кога ќе го препрочитам Петре, се побивам сама себе си, сфаќајќи дека до човекот е, а не до јазикот. До чувството е, а не до зборовите. До мене е, а не до што било друго...

Трето писмо

Беше тоа еден ден што траеше цела година.

A беше тоа кога помислував

дека твојата коса низ туѓи прсти

истекува ко млаз вода или ко сува пченица,

па јас останував сам и сите остануваа сами

и возовите добиваа нови и незнајни брзини

и веќе никаде не можеа да запрат;

и тревите почнуваа да ветреат во лажна прељуба

и сите ветрени коли носеа од моите боли.

A беше тоа кога помислував

дека полната светлина од твојата уста

капе и ce меша во туѓа пладнина,

па гаснеше варта во моите очни витли

и шумите слегуваа во длабоки подземја

и небесата догоруваа и реките потекуваа нагоре

и животните ме гледаа како пријател што го губат

и cè што беше мое живееше без мене.

A беше тоа кога помислував

дека веќе не можам да мислам без тебе,

па почнував да личам на сите мои предци,

на сите мои предци, a најмногу на себеси.

My So-Called Life

Не знам од каде оваа средношколска носталгија, ама како да ми недостига неизвесноста од животот пред себе за разлика од полуреализираноста на сегашноста :), милионите отворени опции, вратите кои нема да се отворат и меланхоличното секојдневие...

Ми текна на My So-called Life и убаво ми дојде.

Ја обожавав Анџела Чејс!!! Ја чекав секоја недела во 12:00 на МТВ, со наместено видео и касета, со прст на копче за да почнам да ја снимам во истата секунда во која ќе почне зашто ако задоцнам и не ја снимам и шпицата, нешто страшно ќе се случи... Анџела Чејс ми беше role model за коса, изглед, облека, став...

Денес случајно го најдов текстот на писмото што Брајан и го напиша на Анџела во име на Џордан Каталано, и по толку години, се уште ми се свиѓа:

Dear Angela,

I know in the past I've caused you pain and I'm sorry. And I'll always be sorry 'till the day I die. And I hate this pen I'm holding because I should be holding you. I hate this paper under my hand because it isn't you. I even hate this letter because it's not the whole truth. Because the whole truth is so much more than a letter can even say. If you want to hate me, go ahead. If you want to burn this letter, do it. You could burn the whole world down; you could tell me to go to hell. I'd go, if you wanted me to. And I'd send you a letter from there.

Sincerely,

Jordan Catalano

Note to self: најди ги сите епизоди на MSCL!