Moments...

If I were able to live my life again, next time I would try to make more mistakes. I would not try to be so perfect. I would be more relaxed. I would be much more foolish than I have been. In fact, I would take very few things seriously. I would be much less sanitary. I would run more risks. I would take more trips, I would contemplate more sunsets, I would climb more mountains, I would swim more rivers. I would go to more places I have never visited. I would eat more ice cream and fewer beans. I would have more real problems, fewer imaginary ones. I was one of these people who lived prudently and prolifically every moment of his life. Certainly I had moments of great happiness: Don’t let the present slip away. I was one of those who never went anywhere without a thermometer, a hot water bottle, an umbrella, and a parachute. If I could live over again, I would go barefoot, beginning in early spring and would continue so until the end of autumn. I would take more turns on the merry-go-round. I would watch more dawns and play with more children, if I once again had a life ahead of me. But, you see, I am eighty-five and I know that I am dying.

J. L. Borges

Strongly recommend!

must see

http://dearphotograph.com/

Носталгија по добро напишани зборови, како што знаеше да пишува Петре

Средношколска носталгија pt. 2

Средношколска носталгија pt. 1

И така, тоа

Одамна немам напишано ништо овде. Како некој што често пишува, чкртка, твита, коментира, мрчи и мисли, некако се чувствувам загушено во морето наречено "протести". Одненадеж, се фаќам себе си во ситуација во која е битно да се зборува, а јас ќутам и повторно го гледам аутистот во себе. Не сакам да пишувам за протестите, посебно не после тоа што вчера зборев за тоа на испитот по постколонијална теорија.

Одамна немам напишано ништо овде затоа што си ветив себе си дека ќе имам само убави емоции на блогот, дека нема да мрчам (освен ако тоа не е забавно) и дека нема да хејтам. Неколкуте поста што беа негативни ги избришав скоро одма по нивното постирање и не верувам дека некој и ги прочитал. Но, не е дека немам нешто убаво за пишување - постојано се случуваат убави работи, ама ете.

Одамна немам напишано ништо овде затоа што пишувам на друго место, сепак - ако не пишувам, испитите ќе останат неположени, и ако не пишувам, и билбордите ќе останат празни.

Мислам дека најголемата причина зошто одамна немам напишано ништо овде е тоа што се чувствувам преекспонирана сама за себе, премногу отворена, премногу изложена. Се чувствувам како во музеј, како во витрина, како на писта - и што е полошо, сите тие работи сама си ги создавам. Понекогаш, го немам ни минимумот его потребно за да постирам нешто свое.

И иако ова делува сосема контрадикторно и иронично во однос на зборовите што во моментот ги пишувам и планирам да ги постирам, сепак, не знам како да продолжам да пишувам овде. Блогот го имам со години, прилично е интимен, и по карактер, и по број на читатели, и тоа што нема аспирации да се надмине себе си најверојатно резултира токму со ова - моја несигурност.

А може и ми се истрошило пишувалчето?!