Не ми иде пишувањето нешто денес, па затоа еве вака...

Според митско-магиското толкување на светот и нештата, постојат пет страни на светот. Горе, долу, лево, десно и тука! :)

Me, myself and I

Генерално, луѓето ме доживуваат како отворена, екстровертна личност која знае да зборува до бескрај за се и сешто. Од друга страна пак, јас имам проблем да зборувам за себе и за нештата што ги доживувам и мислам дека сум многу интровертна (искрено, не ми се допаѓаат ваквите класификации, мислам дека се пререстриктивни, но, ајде нека останат). И токму затоа што не сакам да зборувам за себе, го оставам ова и ова, па сега... тоа е тоа. Не сакам да се самосожалувам, да се правам гревче, а најмалку пак да предизвикувам внимание на себе, но добро ми доаѓа терапевтската моќ на блогов и согледувањето дека и други го поминуваат истото.

qqch

Pour toutes mes copines francophones, voila un blog très sympa, amusant et intelligent :)

Bisous

Margaret Atwood

Не верував дека некој може да го постигне изразот на Вилијам Карлос Вилијамс, да му даде одличен твист и да го направи некако, не знам - актуелно, исто како што не претпоставував ни дека една од моите омилени писателки Маргарет Етвуд воопшто пишува поезија! Ама ете, денес е голем ден :)


You Fit Into Me

You fit into me
like a hook into an eye
A fish hook
An open eye

Season's Greetings

Откако си ја отворив душата и си ја кажав желбата за Нова Година кај Kотле на блог, притоа мислејќи дека сум измислила топла вода - излезе дека некои луѓе не само што им текнало на истото, туку и го направиле и го продаваат!
Значи, за копирајтери со слаба циркулација, за пишувачи во ладни простории и за оние кои едноставно сакаат да допрат нешто топло - топла тастатура и топол глушец!

(ова топол глушец звучи многу перверзно...)

Е сега, на дизајнот може да се доработи, точно, но на подарен коњ заби не му се гледаат, нели!

Wink, wink - желба... подарок... Нова Година... anyone?
:)))

To Eat Or Not To Eat

Се убив од смеење со ова, мора да се прочита во оригинал :)))

Филм

Откако го гледав Сенки сакав да напишам нешто, но тоа некако не ми одеше баш лесно.

Не сакам да навлегувам во анализи, толкувања и проценки што-како, не за друго туку затоа што имам чувство дека ќе си ги разводнам импресиите, па затоа само ќе преупатам на постот на Котле, пост (+коментар) кој на некој начин ги доловува.

Решив да бидам попозитивна и помалку да критикувам, па затоа со овој филм на Милчо сум помека.