поглед од високо

драфт

Колку книгите што ги читаме и сакаме се знак за нас самите?
Како моите омилени писатели ме дефинираат мене?
Што кажува за мене Вирџинија Вулф, Аманити или Кортасар?

Оваа дилема е далеку од она што е уметничка вредност, а што бестселер, дури и кога се поклопуваат, далеку од избор и право на личен вкус... Дилемата ми е во однос на тоа како одредени луѓе гравитираат кон одредени типови текстови, и што е тоа што ги влече?

Како кога ќе се изненадиш од музичкиот избор на некој што мислиш дека сека сака едно, а всушност сака шесто, или како кога на некој (не) му се допаѓа некој филм, па дури и облека... Најлесно е да се сведе се на сензибилитет и да се прифати дека ете, некој сака едно, а некој друго, но сепак, личниот избор е на ниво на знак и пренесува одредена порака за оној кој направил таков избор...

Ме мрзи да го развивам ова повеќе, сега за сега, нека стои како драфт.

:)

гремлин

Патетично-непатетично, ми се допаѓа...

Note to self:

As we grow up, we learn that even the one person that wasn't supposed to ever let you down probably will.
You will have your heart broken probably more than once and it's harder every time. You'll break hearts too, so remember how it felt when yours was broken.
You'll fight with your best friend.
You'll blame a new love for things an old one did.
You'll cry because time is passing too fast, and you'll eventually lose someone you love.
So take too many pictures, laugh too much, and love like you've never been hurt because every sixty seconds you spend upset is a minute of happiness you'll never get back.
Don't be afraid that your life will end, be afraid that it will never begin!

daydreaming

на/двор

Имам среќа работата да ми е опкружена со убави куќи со уште поубави дворчиња. Каде и да свртиш има некое убаво катче во кое едноставно знаеш дека луѓето си седат и си уживаат...

По оваа улица има две куќи што се натпреваруваат кој ќе си го среди поубаво дворот, иако и двата двора се многу мали... По улицата лево, па третата куќа од лево, има двор полн со преубави цвеќиња. Во дворот до неа пред некое време видов едно бапче што си го грееше грбот на сонце. Куќата карши имаше цел двор преполн со кокичиња, како бел тепих. А во дворот што го гледам од прозор секој ден забележав дека црешата созреа за само еден ден. Сабајлето беше обична, во 5 попладне стана полна со цветови.

И така, седејќи во канцеларија, сонувам за малку поинакви саботни утра...