“I can’t stand water wasters, so the post-sex cleaning can be a real turn-on or turnoff,” says Deborah, a Chelsea 28-year-old in public relations. “If the guy keeps the water running while he brushes his teeth, or takes a really, really long shower, I become less and less excited.” Octavio, a gay 25-year-old film assistant living in the West Village, says, “I could never date someone who doesn’t care about rain-forest depletion or endangered species.” Greg, a 30-year-old writer, sets the bar a little lower: “I wouldn’t date anyone who denied that global warming was happening.” With this crowd, if you drive a Hummer, don’t expect one from your date.
http://nymag.com/nightlife/mating/33140/
Ах, на време сум го открила Амнести концептот! Мислам дека ова е нешто големо. Можеби еден ден ќе напишам и книга за ова...
Wednesday, June 13, 2007
Нова блог-препорака
Бидејќи деновиве ме мрзи да пишувам на битни теми и да ја синтетизирам мојата презентација во читлива форма, решив да напишам нешто друго. Кери Смит е некој кај кого препознав многу мои лични, интимни моменти и ја чувствувам како некое мое идно алтер его. Таа пишува, црта, измислува и е многу, многу интересна во тоа. Се навлеков на нејзиниот блог и посебно на нејзините survival идеи во денешниот корпоративен свет и можноста за индивидуални герилски акции, без оглед на тоа што сакаш да кажеш.

Она што ми е најмногу интригантно и бескрајно ме копка е возраста на Кери Смит. Никаде не можам да најдам колку години има, и покрај фотографиите на нет. Не дека тоа е толку многу важно, но би сакала да знам...

Она што ми е најмногу интригантно и бескрајно ме копка е возраста на Кери Смит. Никаде не можам да најдам колку години има, и покрај фотографиите на нет. Не дека тоа е толку многу важно, но би сакала да знам...
Friday, June 8, 2007
Нов пост
Во отсуство на вистински нов пост - имав некои фрки неделава, башка и ретко пристап на нет, така што новиот пост ќе дојде со задоцнување... Имав конференција за родовите стереотипи во МКД и едно мое предавање за кое и ќе биде следниот пост, ама тоа откако ќе го уприличам во читлива форма :)
Wednesday, May 30, 2007
6 Amnesty International правила
Некаде помеѓу градските приказни и моите воајерски афинитети, забележав појава на една критично голема маса луѓе кои така, креативно, решив да ги наречам Amnesty International.
Amnesty концептот го прават претежно девојки, на возраст од 18-30 години, кои најчесто се се уште на факултет, работат во невладини организации или едноставно, го трошат она што мамица и татица великодушно ќе им го дадат.
Amnesty девојка можеш да бидеш ако:
Е сега, она што може да те направи вистинска Amnesty девојка е ставот.
Во најгруби црти кажано, тоа е лицемерниот став дека да, јас ја носам најскапата облека во градот, но тоа не е важно, зашто ништо на светот не е побитно од фоките што умираат... Да, се журкам и заведувам мажи, ама јас во суштина сум наивна и навистина ме боли кога ќе видам малечките куни што ги убиваат заради крзното... Не можам да им дадам пари на децата што просат на улица, ух, валкани се, ќе ми ја исфлекаат новата маичка, ама ааааах, колку деца мораат да работат во рудници и да носат оружје... Ти, таму, џабе ми купуваш пијачки, јас седам со моето долго здолниште и размислувам за тоа зошто, о, зошто не се парат пандите... па колку се слатки... Итн, итн...
Не сум сигурна колку добро го опишав моделот кој преовладува како посакуван во рамки на скопскиот социјален живот, можеби треба да се дообјаснам. Не сакам да чујам реакции од типот: сите генерализации се погрешни, да, ок е, знам дека зборувам можеби и премногу општо, но тоа е само моја перцепција на одредени феномени кои го надминуваат скопското милје, доволно провокативни за сеир и за пост.
Amnesty концептот го прават претежно девојки, на возраст од 18-30 години, кои најчесто се се уште на факултет, работат во невладини организации или едноставно, го трошат она што мамица и татица великодушно ќе им го дадат.
Amnesty девојка можеш да бидеш ако:
- си слаба, по можност со BMI под нормала
- ја носиш најскапата облека во градот, но неиспрана, неиспеглана и чудно, "оригинално" искомбинирана
- имаш неисчешлана, бушава коса, како да си станала од кревет
- си многу, многу загрижена и постојано зборуваш за:
- глобалното загревање
- насукувањето на китовите на Пацификот
- страдањата на политичките затвореници во Пном Пен
- истурањето нафта во морињата
- се помалиот број на мршојадци на планините
- ...
- не се преоптоваруваш за тоа дали имаш дечко или не, другарка или не, зашто знаеш дека сите, ама сите во град те сакаат
- излегуваш и се журкаш интензивно, ама цело време си многу замислена и загрижена...
Е сега, она што може да те направи вистинска Amnesty девојка е ставот.
Во најгруби црти кажано, тоа е лицемерниот став дека да, јас ја носам најскапата облека во градот, но тоа не е важно, зашто ништо на светот не е побитно од фоките што умираат... Да, се журкам и заведувам мажи, ама јас во суштина сум наивна и навистина ме боли кога ќе видам малечките куни што ги убиваат заради крзното... Не можам да им дадам пари на децата што просат на улица, ух, валкани се, ќе ми ја исфлекаат новата маичка, ама ааааах, колку деца мораат да работат во рудници и да носат оружје... Ти, таму, џабе ми купуваш пијачки, јас седам со моето долго здолниште и размислувам за тоа зошто, о, зошто не се парат пандите... па колку се слатки... Итн, итн...
Не сум сигурна колку добро го опишав моделот кој преовладува како посакуван во рамки на скопскиот социјален живот, можеби треба да се дообјаснам. Не сакам да чујам реакции од типот: сите генерализации се погрешни, да, ок е, знам дека зборувам можеби и премногу општо, но тоа е само моја перцепција на одредени феномени кои го надминуваат скопското милје, доволно провокативни за сеир и за пост.
Tuesday, May 29, 2007
Monday, May 28, 2007
обложен ѕид
Subscribe to:
Posts (Atom)


